Anders dan anders

Curtis is helemaal in zijn hum als alles gaat zoals het altijd gaat. Dan weet hij waar hij aan toe is en dat vindt hij duidelijk fijn. Dus toen het vrouwtje afgelopen week twee dagen ziek was, was ook Curtis van slag. Normaal gesproken gaat het zo: ik ga ’s ochtends eerst naar beneden, Curtis gaat mee (want hij slaapt op de slaapkamer, ik weet het: altijd gezegd geen hondjes op mijn slaapkamer maar sommige gevechten kun je niet winnen…). De hondjes gaan even naar buiten en daarna gaat Curtis op de derde tree van boven liggen, zodat hij in de gaten kan houden wat er boven en beneden gebeurt. Dan komt de baas naar beneden en die gaat met Curtis uit. Ik ga daarna aankleden, met Olle uit en dan krijgen de honden eten. Maar deze keer ging het helemaal anders. Toen ik uit bed kwam voelde ik het meteen: dit gaat ‘m vandaag niet worden. Dus ik terug in bed (met mobiel om diverse afspraken af te sms’en, want je wordt natuurlijk nooit eens ziek op een dag dat je niets te doen had).  En dat zinde Curtis helemaal niet. Heel lang heeft hij zenuwachtig om bed getrippeld, af en toe zelfs op bed, om mij te bewegen om eruit te gaan. Piepen, likken, duwen met zijn snuit… Uiteindelijk ging hij toch maar naar beneden om (samen met Olle, ook al zo gek) met de baas uit te gaan. Zodra hij terug was kwam hij weer in de slaapkamer en hij heeft daar de hele dag gelegen, de schat. Elke keer als ik even uit bed kwam was hij helemaal enthousiast, zo van: he, het vrouwtje komt eruit. Om als ik weer onder de dekens kroop met een grote zucht weer aan het voeteneind te gaan liggen.