Bamse wil naar huis

Wandelen met Bamse is een groot probleem. Op strand en in park of bos loopt hij als een speer. Ook als hij gaat logeren schijnt hij hard te trekken aan de lijn en zin te hebben om te wandelen. Maar thuis? Ja hij trekt wel aan de lijn, terug naar huis. Het begint al met aanlijnen. Wie heeft er nou een hond die als je roept: ‘ga je mee’ 1 oog opendoet en dan snel weer dicht? Hij doet net of hij slaapt en je moet hem liggend aanlijnen. Met de halsband lukt dat nog, maar zie maar eens een liggende hond in een tuigje te krijgen. Dan op weg naar buiten. Hij loopt drie stappen, ziet dan iets waar hij rustig naar wil kijken en gaat plat zitten op zijn billen. Dat kan een andere hond zijn, of iemand met een wandelwagen of rollator. Of hij hoort iets en wil eerst weten waar het vandaan komt: meteen zitten. Dan wordt er snel geplast en gepoept en dan gaat hij weer zitten, met zijn neus richting huis.
In de loop van de tijd worden de looprondjes steeds iets groter, maar o wee als je een afslag neemt die je normaal niet neemt. Op het autistische af lopen we altijd dezelfde route en als je rondje sporthal haalt (kwartiertje lopen in totaal), dan was het een succes. Waarbij de heenweg vier keer zo lang duurt als de terugweg, want als we teruglopen naar huis, dan gaat het als een speer.

Eén keer hadden we een goed idee, dachten wij. De baas heeft met de auto Bamse en vrouwtje afgezet op een half uur lopen van huis. Nou, dat vond Bamse niet grappig. De baas reed weg en daar sta je dan. Bamse heeft in z’n achteruit gelopen tot vijf minuten voor huis. Toen kreeg hij opeens in de gaten dat we bijna thuis waren en ging hij heel hard lopen. Niet te doen….
Het is overigens niet zo dat hij pijn heeft of moeite met lopen. Hij heeft gewoon geen zin. Hij wil bij zijn broertje blijven. Of misschien is hij gewoon lui.