Borstelen

Curtis heeft tegenwoordig een enorme hekel aan borstelen. Sprong hij vroeger al op de trimtafel als het nog niet zijn beurt was, nu doet hij er alles aan om maar niet op de tafel te hoeven. Ik denk dat het komt omdat borstelen hem meer pijn doet dan vroeger, hij piept bij elk klein klitje, zeker als ik hem kam. Daarom probeer ik nu alles met de zachte borstel te doen.Op de een of andere manier weet Curtis altijd als ik van plan ben om hem te borstelen, zelfs voor ik de trimtafel heb opgezocht. Dan gaat hij ergens in een hoekje quasi diep liggen slapen en is Oostindisch doof als ik hem roep. Ook doet hij net of hij niet op de tafel kan springen, terwijl hij dat heel makkelijk kan als hij wil. Het is dus nogal een gedoe om hem op tafel te krijgen. Vooral omdat Olle al tien keer op tafel is gesprongen voor zijn beurt en die er eerst weer af moet, ondertussen is Curtis 'm alweer gepeerd. Vanmorgen maakte Curtis een grapje. Ik heb de gewoonte om in mezelf en tegen de hondjes te praten als ik alleen thuis ben en had gezegd: zo gaat Curtis even op de tafel. Ben ik even boven, kom ik terug in de kamer, zit Curtis pontificaal op de (nieuwe) eetkamertafel kwispelend en met zo'n onnozele blik van: je zei toch, Curtis op de tafel? Grapjas.