Diggle dwars

Geen idee of er iets bestaat als een seniorenpuberteit of een penopauze voor honden, maar als het bestaat, dan zit Diggle er middenin. Dat betekent dat alles wat eerst vanzelfsprekend was, door Diggle wordt geclassificeerd als ‘nog nooit van gehoord’, ‘niet van toepassing’ of ‘vandaag even niet’.

Normaal gesproken worden de basiscommando’s wel redelijk uitgevoerd, natuurlijk met de standaard Newfie-vertraging. Maar op dit moment zit Diggle in een dwarse fase. En dat betekent dat hij de dingen die hij moet doen vertikt én dat hij aan de lopende band dingen uithaalt die je liever niet ziet. Boos worden heeft geen enkel effect, want hij is echt voor geen meter onder de indruk.
Netjes op je zij liggen bij de fysio? Vergeet het maar. Op de bank daarentegen, dat ligt wel helemaal prima. De bank is wel een beetje aan de kleine kant als Diggle eerlijk is.
Komen als je roept in het park? Echt niet. In plaats daarvan stapt hij doodleuk in het water en zwemt een stukje. Niet omdat hij graag zwemt, maar om even een punt te maken.
Naar binnen komen als het regent? Nee hoor, in plaats daarvan loopt een extra rondje door de baggertuin. En op het moment dat je het hebt opgegeven, gaat hij staan loeien voor de deur en springt hij met zijn gore poten tegen de achterdeur omdat hij naar binnen wil.
Bij het uitlaten trekt hij je arm uit de kom als hij opeens een lekker luchtje ruikt (en dat is altijd twee meter terug). Of hij springt in een bosschage bij de tennisbaan, omdat daar altijd wel een verdwaalde bal te vinden is.
Ook de regel ‘geen honden in de keuken’ wordt dagelijks met voeten getreden. Begint hij netjes zittend op het kleed net buiten de keuken, als je je omdraait schuift hij op z’n billen steeds een eindje naar voren. Als je omkijkt zie je hem niet bewegen, maar zit hij toch een stukje dichterbij.

Verder probeerde hij deze week de kat te dekken. Dat dat niet past boeit Diggle niet. Hij staat over haar heen en likt haar helemaal af, net zo lang tot ze het zat is en een hoog plekje opzoekt om op te drogen.

Als pup hebben we hem al geleerd om rustig te zitten bij de voerstandaard en netjes wachten tot het baasje met de voerbak uit de garage komt. Dan blijven zitten als de voerbak wordt neergezet en pas gaan eten bij ‘ja’. Helaas is Diggle deze vaardigheid helemaal kwijt. Hij komt achter je aan de garage, hoe vaak je hem ook terugstuurt naar zijn plek. Op weg van garage naar voerplek draait hij pirouettes en springt je ondersteboven.
Onlangs kwam ik thuis van mijn werk, staat meneer met zijn kop in de voerton. Hij had zelf het deksel eraf gekregen en stond te grazen als een koe in de wei. Aan het begin van de dag was de voerton nog helemaal vol en nu was er een kwart uitgegeten. En dan gewoon dooreten he, niets aan de hand hoor vrouwtje.
Diggle heeft daarna heel lang uit liggen buiken in de tuin. Als een puber op leeftijd.