Echte man

Toen we Paddy ophaalden bij de fokker is ons verzekerd dat hij een reu is. Alles zit er ook op en aan om dat te bewijzen. Dus wat dat betreft is er geen vuiltje aan de lucht.
Of Paddy dat zelf weet, valt te betwijfelen. Bij het uitlaten is het heel lang zo geweest dat hij één lange plas deed. Op zijn hurken, als een vrouwtje. En verder de rest van de wandeling niet meer. Nou weet ik wel, dat overal je poot optillen en de binnenkant van je poot nat plassen, dat is ook niet alles. Maar weet je wat er gebeurt als een reu op z’n vrouwtjes plast? Dat plast hij zijn rechtervoorpoot helemaal onder. Ook niet zo’n succes kan ik je vertellen. Dus we keken uit naar het moment dat hij een echte man zou worden.

Op een gegeven moment veranderde er iets. Paddy plaste op zijn hurken, maar met één achterpoot iets van de grond. Zo van: ik moet geloof ik iets met die poot, maar wat, daar ben ik nog niet helemaal achter. Dat heeft een hele tijd geduurd. 

Toen ging hij opeens overal luchtjes ruiken. De wandeling duurt daardoor twee keer zo lang. Maar het bleef bij één grote plas.  In hurkzit. 

Toen Paddy ruim een jaar oud was, ging er opeens een lampje branden. Out of the blue tilde hij opeens zijn poot op. Heel hoog zelfs. Het baasje kwam helemaal enthousiast thuis: ja, hij tilt zijn poot op! Ons hondenkind wordt een man! Dat is toch even een momentje toch?

En nu? Nu duurt de wandeling dus drie keer zo lang. Waarom wilden we eigenlijk zo graag dat hij groot werd? Helemaal niet handig. Je staat de helft van de tijd te wachten als baas. Elk grassprietje is interessant. Soms moeten we zelfs een paar stappen terug, omdat er daar toch nog iets te ruiken was. En klappertanden bij extra lekkere luchtjes natuurlijk.
En dan moet je je hond aan zijn verstand zien te brengen dat het prima is om te plassen tegen een boom of een struik in het park. Maar helemaal niet prima om datzelfde te doen tegen een plant in de voortuin van de buren, tegen het stoepbord van de Jumbo of een handdoek op het strand.

En denk maar niet dat er niet meer tegen de voorpoten geplast wordt. Ook met één poot omhoog kan je nog prima een stukje voorpoot meenemen. Want goed mikken is ook nog een kunst blijkbaar. En af en toe wordt er nog steeds op de hurken geplast. Sinds kort is er ook een nieuwe variant: poot omhoog, langzaam terwijl je plast je kontje de bosjes indraaien en dan ondertussen ook poepen. Als een acrobaat.

Lang leve de buitendouche dus…