Een geval apart

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Diggle kan zich in een grote populariteit verheugen. Vooral de dierenarts ziet ons graag komen (afgezien van het feit dat wij flink bijdragen aan haar salaris), want met onze hond in de praktijk is er altijd iets te beleven. Toen hij een paar weken bij ons woonde, was al duidelijk dat hij een rauwdouwer was én niet voor het geluk geboren. Een wespensteek in zijn bek, een gekneusde poot, een infectie met een resistente bacterie…..vanaf dat hij pup was, is Diggle er kind aan huis. En hij is één van de favoriete patiënten, die nooit een krimp of grom geeft. Wat er allemaal gebeurd is, hij gaat met groot enthousiasme de praktijk binnen. Het is nogal een bakbeest en door omstandigheden nooit op puppycursus geweest. Als we naar de dierenarts gaan, ga ik eerst even naar binnen om zijn bezoek aan te kondigen. ‘Diggle is in da house!’ wordt er al snel geroepen en we krijgen een apart plekje om op onze beurt te wachten. Op de weegschaal in het gangetje past hij niet, de snoepjes op de balie zijn niet veilig (maar ja, wie doet die dan ook in een glazen pot?) en alle kooitjes met wachtende poezen en konijnen worden door de baasjes haastig op schoot gezet.De eerste keer fysiotherapie was een hele ervaring. ‘Kan je Diggle vragen op zijn zij te gaan liggen?’ Nou…vragen kan altijd, maar doen is een tweede. Er moesten drie assistenten aan te pas komen om hem op zijn zij te krijgen. Hij snapte niet wat de bedoeling was. Daarom voor de tweede keer fysio thuis maar flink geoefend. Toen bleek dat hij heel erg slim is, na drie keer had hij het door. Hetzelfde gold voor alle andere trucjes die nodig waren om de fysio oefeningen te doen: met een snoepje erbij was het allemaal zo geleerd. Met als gevolg dat als hij iets lekker ziet, het hele repertoire aan trucjes vanzelf uit de kast komt. Al zwaaiend met poot en andere poot probeert hij zo iets te scoren.Wat ook handig is, is dat hij zichzelf na het wassen (buiten) uitschudt als je ‘schudden!’ zegt.  Aan de andere kant: bij de hydrotherapie (binnen) is dit dan minder geslaagd als de fysio daar roept: nee Diggle, NIET schudden! Want het woordje ‘niet’,  dat kent Diggle niet JOok bij hydrotherapie hebben we daarom inmiddels een speciale Diggle routine ontwikkeld. Normaal gesproken gaat de hond eerst in het bad lopen, dan komt hij er rustig uit, wordt afgedroogd in de speciaal daarvoor ingerichte, betegelde hoek. Dan maak je een afspraak voor de volgende keer. Bij Diggle gaat het zo: we handelen eerst de administratie af. Dan gaat Diggle in het bad. Ik zet tas en jas al klaar bij de achterdeur. Na het lopen legt de therapeut een lange rubberen mat van bad naar buitendeur. We lijnen Diggle aan, het bad gaat open en we gaan in vliegende vaart meteen richting achterdeur. Nou ja, Diggle loopt hard en ik hang achteraan de lijn. Onderweg gris ik jas en tas mee en als het goed is, gaat Diggle buiten pas droog schudden. Het is een heel spektakel elke keer. Er is maar één hond in de praktijk die zo de aftocht blaast. En dat is Diggle…