Grote broer, kleine broer

Voor Curtis was het wel even wennen, zo'n druk mormel in huis. Olle's eerste actie was een grote duik in de etensbak van Curtis en dat werd niet zo gewaardeerd.Als Olle in de bench zat te piepen omdat we even wegmoesten, zat Curtis met een verwijtende Beardie-blik (kan hij heel goed) voor het raam naast de voordeur, alsof hij wilde zeggen: vrouwtje, laat je mij hier nou zitten in die herrie? En dan samen achterin de auto: Olle overgevend en Curtis helemaal met zijn kop over de achterbank met zo'n blik van getsie, wat stinkt het hier!Toen Olle er een paar dagen was ging het gemopper over in negeren, zo van: als ik net doe of ik 'm niet zie, gaat-ie vanzelf wel weg... Maar Olle is het type bord-voor-de-kop en hij bleef maar toenadering zoeken. Heel voorzichtig, lief kwispelend, draaiend met dat lekkere kontje, steeds maar weer achter Curtis aanlopend.En nu zo langzamerhand gaat het steeds beter. Gisteren zag ik Curtis voor het eerst Olle uitdagen voor een trekspelletje met het flostouw. Als Curtis staat te eten moeten we Olle opsluiten, want als de kleine een hap uit de bak van Curtis wil nemen, stapt Curtis gewoon opzij! (sulletje)We merken wel dat Curtis ook aandacht gaat vragen door een beetje ondeugend te doen: een grote kuil in de tuin heeft hij gegraven en de knuffelteddybeer van Olle mist inmiddels een oor nadat Curtis hem te pakken heeft gehad. Hij heeft zelfs een keer op zolder gepoept. Allemaal aandachtvragerij.Het is wel gek, Curtis was altijd onze benjamin en nu is hij ineens zo volwassen! Hij is echt de grote broer die alles al weet terwijl Olle alles nog moet leren. Als Olle nu iets doet wat niet mag en wij praten boos tegen hem, gaat Curtis zich ermee bemoeien (hard blaffen, wat hij nooit deed) en als Olle wat ver weg loopt in het park, gaat Curtis 'm halen.Ze lopen nu samen los door het park als grote en kleine broer, echt heel lief...