Hangjongere

Paddy is onze eerste OES en waar we nog steeds erg aan moeten wennen, is het lijfelijk contact dat hij blijkbaar erg nodig heeft. We hoorden het al van de fokker: hij ligt graag tegen zijn moeder aan te slapen. En het lijkt heel lief: een hond die graag altijd vastgeplakt zit aan de baas. Maar ik moet eerlijk zeggen dat we hem af en toe vertellen dat hij even op moet hoepelen. En dat is nu het punt: ophoepelen staat niet in zijn woordenboek. Want hoe meer je hem wegduwt, hoe harder hij terugkomt. Hij moet en zal tegen je aan zitten, met zijn kop op je voet, schoot of wat dan ook hangen. Of op zijn billen zitten en dan met twee poten op je schoot aandacht vragen. Helemaal over je heen hangen is helemaal de hemel. En als je dan ’s ochtends schoon op weg naar je weg denkt te gaan, heb je altijd nog wel ergens een zwarte poot of veeg van een snor op je broek zitten. Als je echt netjes op je werk wilt verschijnen, is de enige optie: boven aankleden en dan via de gang naar buiten sluipen als Paddy in de kamer is.

Nu had Paddy tot halverwege vorig jaar een geweldige broer. Newfoundlander Diggle was altijd bereid om te fungeren als kussen. Er zijn bijna geen foto’s te vinden waar ze niet samen opstaan, omdat Paddy grote broer altijd opzocht. Nu Diggle er niet meer is, merken we pas hoe hij de grote behoefte aan lichamelijk contact van Paddy voor ons opving. Paddy mist hem enorm en is op zoek naar alternatieven. Voor een nieuwe broer is het wat ons betreft nog veel te vroeg (het verdriet is nog te groot) en de vraag is maar of die net als oude broer bovenop zich gaat laten slapen.

Voor nu heeft Paddy een alternatief gevonden. Het is behelpen, maar ja, je moet wat. Sinds kort hebben we een deurstopper in de vorm van een Teckel. En die slaapt blijkbaar heel lekker! Het is niet zo lekker als hangen op de baas, dus dat houdt Paddy er gewoon in. Maar als tweede keus is het prima te doen.