Hapjes

Soms zijn honden net als kinderen. Je schept op over hoe lief ze zijn en hoe fantastisch, hoe sociaal ze zijn en makkelijk, hoe goed ze kunnen leren, wat ze allemaal al kunnen aan dingen die andere kindjes/hondjes pas veel later leren of misschien wel helemaal nooit zullen kunnen. Mogelijk overdrijf je daarbij als (honden)mama een beetje. En net als kinderen, kunnen honden je ook lekker voor gek zetten. Voorbeeldje. Gisteravond hadden we bezoek. Het was heel gezellig, hoofdthema van de avond was toch wel: hond, want ook de gasten zijn hondenmensen. In geuren en kleuren vertelde ik over de puppycursus van Paddy. Hoe leuk die is, hoe goed Paddy het doet, hoe snel hij dingen oppikt. En dat we een extra oefening leren, met als einddoel: nooit iets te eten pakken uit jezelf, maar altijd pas als de baas het zegt. We zijn nu bij stap twee: brokje op de open hand, Paddy pakt het niet. Hoe knap is dat? Tot zover de theorie. Vervolgens kom ik uit de keuken met twee bordjes hapjes. Ik zet ze op tafel, heb ze nog vast. En uit het niets springt een wit/zwarte bol pluis vol op tafel met zijn neus in het bordje zalmrolletjes en kaas. Gam gam gam en hup bijna het hele bordje leeg. Daar sta je dan met je goede gedrag. Stap twee van de oefening is hopelijk niet de laatste stap, want in dat geval is het experiment mislukt.