Kippen

Soms heeft Diggle een heel zwaar leven. Dan doen wij als baasjes iets waar je als hond heel erg last van kunt hebben.  Er ontstaat spontaan een leuk idee. De mening van de hond wordt meestal niet gevraagd, maar alsnog zit hij wel met de gebakken peren.Zoals vorig jaar zomer. Er stond al even een grote doos in de schuur en op een goede dag ging de kleine baas aan de klus. Timmeren en verven, daar kon hij Diggle niet bij gebruiken en daar begon de ellende eigenlijk al, achteraf gezien. Want Diggle zit altijd graag eerste rang. In dit geval moest hij binnen blijven tot het hok droog was. En toen kwam er een grote doos, waar een heel gek geluid uit kwam. Het rook heel raar en het bewoog ook nog eens. Wat zijn dat in vredesnaam voor beesten? Kippen, nou ja, kuikens eigenlijk. Diggle moest er echt helemaal niets van hebben. In het kader van de socialisatie van kip en hond mocht Diggle af en toe aan een kip ruiken. Want ja, we willen natuurlijk wel dat iedere nieuweling bij de familie gaat horen, of dat nou een pup, kitten of een kip is. Hij was erbij toen de kippen uit de doos, in het hok gingen. De drie kipjes mochten de eerste weken niet naar buiten (zodat ze later zouden weten waar hun huisje woonde) en Diggle was regelmatig bij het hok te vinden. Hij ging op zijn gemak naar binnen zitten kijken, was eerst voorzichtig, maar werd steeds nieuwsgieriger. Wat stoer van Diggle, en wat was hij lief!Dat hij eigenlijk een held op sokken is, bleek pas toen de dames de vrijheid kregen. Toch even een spannend moment: wat doet de hond als de kippen naar buiten komen? Nou: kort gezegd: niet veel. Want kijken naar kippen in een hok is één ding, maar van die rennende pluizenbollen los in de tuin, dat is toch wel heel iets anders. Diggle koos zijn strategie: als ik jou niet zie, zie je mij ook niet. Met een grote zucht ging hij in de tuin liggen en deed net alsof hij sliep. Je zag dat hij met een schuin oog de meisjes in de gaten hield, maar op zo’n manier dat ze er niets van meekregen. De kippen hadden een andere strategie: ze zagen Diggle als een hele grote, bruine kip. Ze hebben hem opgenomen in hun clubje. Dat betekent dat ze lekker om hem heen scharrelen, gras en andere zaadjes uit zijn vacht pikken, op zijn rug kriebelen en lekker naast hem gaan zitten slapen. De arme hond heeft geen moment rust. Niet dat hij zijn strategie heeft aangepast hoor. Hij houdt zich slapend en schikt zich in zijn lot. Heel af en toe gaat het bijna mis: Diggle rolt zichzelf om op zijn andere zij en ja, als daar net een kipje ligt te zonnen, dan wordt ze bijna geplet. Maar ook daar zijn de kipjes niet van onder de indruk. Ze schuiven gewoon een eindje op en gaan verder met waar ze meer bezig waren. En wat Diggle er van vindt? Zijn ogen spreken boekdelen…