Murphy's law

Zes weken geleden begon het getob met het oog van Bamse. Wat een schaafwond leek, werd een gat in het hoornvlies en leidde tot een spoedoperatie in Vught. Zes weken van dierenartsbezoeken, 24/7 toezicht (dus beneden slapen), niet spelen, niet wandelen. Zes weken druppelen, eerst elke twee uur, toen elke vier uur, nu elke zes uur. Tig verschillende druppels met steeds 10 minuten ertussen. Antibiotica. Pijnstillers. De kap verschonen. Toen een bril om mee te oefenen. Bijna mocht de kap eraf.
Vorige week hadden we Paddy en zijn grasaar. Hij bleek niet tegen de narcose te kunnen en kreeg hartritmestoornissen. Pijnstillers. Verband. Onderzoeken volgen nog.
Een paar dagen na Paddy had Bamse opeens een gat in zijn poot. Dus: drie keer per dag in de soda, nathouden. Ondertussen nog steeds druppelen, pijnstillers, kap verschonen, enzovoort enzovoort. Uiteindelijk toch maandag een operatie. Een enorm gat, de grasaar was er al uit, maar de hele ondervoet was 1 grote fistel. Veel bloed, hechtingen. Bamse mag er niet aan likken, dus de kap blijft op. Poot moet droog blijven, dus maar hopen dat het niet gaat regenen en anders een schoentje.En ondertussen: druppelen, pijnstillers, nieuwe antibiotica, enz. enz.
Bamse is er ondertussen klaar mee. Hij is 100% opgeladen en mag nog steeds niet spelen en wandelen. 

Wij zijn er ondertussen meer dan klaar mee. Nee Bamse, niet doen Bamse, kijk uit Paddy….

Zaterdag gaan we op vakantie. Met de hele ziekenboeg op de achterbank. De activiteiten zullen wat moeten worden aangepast. En we zullen wel een bezienswaardigheid zijn op Texel. Met kap, met zonnebril, met schoentjes en verbandjes. Maar dat kan allemaal niet boeien. Want we hebben allemaal wel een vakantie verdiend dacht ik zo

We hebben het t-shirt van de OESCN waar op de achterkant staat: nee, dit is niet Samson. Ik ga er achter schrijven: en nee, dit is ook niet Mega Mindy