Olle 2.0

Het was al een poosje aan de gang: Olle vond het borstelen niet meer fijn. Zodra de trimtafel in de kamer kwam, verdween hij stilletjes naar boven in de hoop de dans te ontspringen. Sterker nog: als hij maar dacht dat wij van plan waren de trimtafel op te zoeken (Beardies zijn slim), was hij al foetsie. We hielden hem goed bij, maar als je met de borstel naar hem wees, piepte hij al. We durfden niet meer met de deur open te borstelen, want hij schreeuwde moord en brand, de buren zullen wel gedacht hebben ….Maar ja, wat te doen. Olle is onze derde Beardie en we hebben nog nooit eerder een hond laten knippen of scheren. En de andere twee waren veel ouder dan Olle nu is. We hebben even gewikt en gewogen. En rondgevraagd naar ervaringen van andere Beardie eigenaren. Wat blijkt: Olle is niet de enige Beardie op leeftijd die om die reden naar de kapper is gebracht. Van iedereen die ik het gevraagd heb, was er niemand die spijt had. Uiteindelijk hebben gekozen voor wat wij dachten wat voor Olle het fijnst was: op naar de trimsalon.Nou, dat was even schrikken toen Olle terugkwam van de kapper. Ik dacht even dat we de verkeerde hond hadden meegekregen. Wat een verschil! Het is helemaal onze Olle niet meer. Het is Olle 2.0! Het lijkt wel een puppy. En hij gedraagt zich meteen ook als een pup. Ontzettend ondeugend en speels, hollen, rennen, rollen ….. we hebben geen moment spijt gehad, hij voelt zich duidelijk zoveel beter. Hij ziet er niet uit als Olle, hij doet ondeugender dan Olle, maar de oude Olle zit er toch nog wel degelijk in: zittend op de bank met een knots als we thuiskomen. Rustig wachtend tot iemand hem aandacht geeft. Als je hem vergeet, zit hij er over een uur nog. Dat is zo gebleven, dus het zal Olle toch wel echt zijn.