Paasduik

Sinds kort zijn er in het park waar we altijd met Olle lopen zogenaamde natuurvriendelijke oevers aangelegd. Dat betekent dat de beschoeiing is verwijderd en de kanten nu langzaam aflopen richting water. Dat betekent ook dat er (nog) geen gras langs de kanten groeit en dat het vanaf zo’n beetje twee meter vanaf het water een glooiende massa klei en bagger is. Sinds die nieuwe oevers zijn aangelegd heeft Olle standaard na het wandelen van die zwarte, stinkende kleipantoffels, omdat hij altijd heel erg dorst heeft onderweg…Vanmorgen was Olle bezig met zijn favoriete spelletje: de grote boerderijeenden die overal in het park lopen stangen door er heel hard achteraan te hollen. De eenden vluchtten richting het water, Olle erachteraan uiteraard. Omdat hij iets te enthousiast aan het jagen was, remde hij iets te laat en dat in combinatie met de kleiglijbaan bij het water zorgde ervoor dat hij zo het water inschoof. De klei loopt blijkbaar onder water gewoon door, het kostte Olle heel veel moeite om weer uit die derrie op de kant te komen. Hij ziet er nu werkelijk niet uit, je zou er geen stuiver voor geven. Hij ligt nu op te drogen in z’n bench en droomt zo te zien alweer van nieuwe avonturen.