Pechvogel

Diggle is niet bepaald voor het geluk geboren. De dierenarts ziet ons graag komen, laat ik het zo zeggen. De schrik slaat ons om het hart als hij weer eens iets mankeert waarvan we denken: gaat dit nog goed komen?Zo ook deze keer. Diggle had een wond aan zijn achterpoot. Hij had niet gevochten, had geen ongeluk gehad, maar toch zat daar een gekke plek. Een grasaar? Een allergische reactie? We hadden geen idee. Dus op naar de dierenarts. Wassen, smeren, afdekken, het ging maar niet dicht. Dus stelde de dierenarts voor de wond dicht te laseren. Dat betekent een paar weken lang om de zoveel dagen een afspraak, waarbij Diggle een aantal minuten heel stil op zijn zij moest liggen. Verbandje erom en tot de volgende keer maar weer.Op een gegeven moment was het wondje dicht. Wij hadden kunnen weten dat de oplossing toch niet zo simpel zou blijken, want ja, het is wel Diggle he. Een paar dagen later viel er letterlijk een gat in zijn poot, aan de andere kant. Opeens zat het er, en niet zomaar een gat, nee, je kon er een sinaasappel in kwijt. Als de dierenarts zegt dat ze dit nog nooit gezien heeft, maar dat ze er niet blij van wordt, dan weet je het wel. Met spoed is hij geopereerd, de wond is schoongemaakt en nog wat uitgediept. Daarna in een enorm verband tot in zijn liezen. En toen begon het eigenlijk pas. Zoveel mogelijk rust, veel medicijnen en om de dag een nieuw verband. Elke dag een nieuw kleurtje om het leuk te houden. Liggend op de behandeltafel onderging Diggle het allemaal als een held. De tafel had trouwens wel wat groter mogen zijn, hij stak aan alle kanten uit en om hem op zijn zij te krijgen zonder dat hij er af kukelde was elke keer een truc.Ondertussen was het thuis een hele logistieke operatie. Want Diggle had net een paar weken terug een klein broertje gekregen. En een pup in combinatie met Diggle die rust moet houden is nogal een uitdaging. De poot moest ook nog droog blijven. Dat was niet alleen buiten, maar ook binnen een dingetje. Als je ooit een Newf hebt zien drinken weet je wat ik bedoel.Bovendien voelde hij zich helemaal prima, en elke dag dat hij rust moest houden, kreeg hij meer energie. Dat merkte je ook bij de dierenarts. Wat een nare dingen ze daar ook gedaan hebben, met groot enthousiasme, de baas achter zich aan sleurend, sprint Diggle elke keer naar binnen. Tot achter de balie bij de assistentes aan toe. Hij heeft daar inmiddels een grote fanclub. Na een ontelbaar aantal verbandwissels kwam het verlossende woord: er hoeft geen verband meer om, alleen een pleister en dat kun je zelf. Wij blij. Tot we thuis kwamen: de pleister was er in de auto al afgeknaagd en daarmee de wond weer open. Om moedeloos van te worden. Dus nu heeft Diggle een laars. Als hij in het zicht ligt, dan mag de laars uit. En anders moet de laars aan. Het is twee stappen vooruit en eentje terug, maar zo gaan we er wel komen. De eerste keer dat Diggle samen met kleine broer naar het park mocht én allebei voor de eerste keer los was dus wel een mijlpaal. Diggle vond dat zelf duidelijk ook. Ondanks het feit dat hij normaal het water niet in te krijgen is, ondanks zijn net geborstelde en geblazen vacht én de wond op de poot stapte hij in de grote stinkvijver en zwom op zijn dooie akkertje een paar rondjes. Om zijn broer te laten zien wat een baas hij is. Uitslover. Lieve uitslover, dat dan weer wel.