Prikkeldraad

Vanmorgen liep ik met Olle door het park ons dagelijkse rondje. Olle loopt altijd los en blijft prima bij me. De laatste tijd wordt het wel wat moeilijker om hem te laten komen aan het eind van het rondje (je bent puber of je bent het niet), maar nu ik lekkertjes meeneem gaat dat wel weer beter.We waren bijna het park rond toen Olle de struiken in ging en er niet meer uitkwam. Ik hoorde een hoop geritsel en gedoe en moest een poosje wachten tot Olle uit de struiken kwam strompelen. Want strompelen was het. Toen ik snel naar ‘m toeging bleek waarom hij zo moeilijk liep: hij was helemaal omwikkeld met prikkeldraad! Om drie poten, om z’n lijf, en overal helemaal in het haar gedraaid. Ik was alleen en wist even niet wat te doen. Geen telefoon bij me, geen andere wandelaar in het zicht. Er zat niets anders op dan te proberen het geval los te maken. En dat viel niet mee. Iedere keer als ik een stukje los had krulde het weer op en ging op een andere plek weer vastzitten. En ik had 1 hand nodig om Olle in bedwang te houden, want die was redelijk in paniek. Elke beweging die hij maakte deed pijn en het draad ging steeds strakker. Uiteindelijk had ik de volgende techniek: klein stukje losmaken en er snel op gaan staan. Eerst had ik zelf het prikkeldraad om m’n broek zitten, maar het is ten slotte toch gelukt om Olle stukje bij beetje te bevrijden. Het ging wel om een meter of drie prikkeldraad! Wie gooit dat nou in de bosjes…  je kon het trouwens niet meer herkennen als prikkeldraad, zoveel Beardiehaar zat eraan, arme Olle.Ik heb de wandeling afgemaakt met een rol prikkeldraad in m’n hand en die ergens bij een afvalbak gezet. Thuis nog even naar Olle gekeken, hij leek niet gewond.Toen ik vanmorgen thuiskwam bleek hij toch een akelig plek aan z’n neus te hebben, dat is dan ook de enige plek die niet door haar wordt beschermd…