Sneeuw

/Als het om sneeuw gaat, is Diggle een echte Newf. Hij is door het dolle heen als er sneeuw ligt en weet niet in welke bochten hij zich moet wringen om zoveel mogelijk sneeuw in zijn vacht te verzamelen om mee naar binnen te nemen. Hoewel, hoezo naar binnen? Waar broerlief lekker bij de kachel ligt, blijft hij de hele dag heerlijk buiten liggen, zoals het een echte Newfie betaamd. En het liefst op zijn rug, met zijn buik bloot, lekker luchten!Er is niet zo heel vaak sneeuw, dus als het er ligt, moet je er wel zoveel mogelijk van profiteren. Dus de tuin sneeuwvrij maken is natuurlijk eigenlijk geen optie. Maar ja, soms moet je je een beetje aanpassen als hond zijnde.  Er moest toch iets gebeuren, om zelf niet uit te glijden en ook voor de kipjes, die anders geen meter uit hun hok wilden komen. Kippen houden blijkbaar niet van koude voeten. En ja, zij wonen hier ook, dus daarom hebben we volgens het poldermodel de halve tuin kipvriendelijk en de andere helft Diggle-vriendelijk gemaakt. Dat werd natuurlijk zeer op prijs gesteld, door beide partijen. En waar ga je dan slapen als Newfoundlander zijnde? Daar waar nog sneeuw is. Je ziet kipje grijs denken: die spoort niet helemaal (waar ik haar geen ongelijk in kan geven).Waar Diggle ook heel enthousiast van werd: de sneeuwpop bij ons op de oprit. De buren hadden een prachtige pop gemaakt, met sjaal, haren van takken én met een echte neus, van wortel. En wat is de favoriete snack bij ons thuis? Precies! We hebben altijd wortel in huis, dus hij komt niets te kort. Maar zo’n grote wortel voor de deur op hondenhaphoogte is natuurlijk wel een attractie. Dus het was nog een hele uitdaging om elke keer bij het uitlaten de pop voorbij te lopen zonder de wortel mee te pikken. Eén keer lag de wortel drie tuinen verderop, met een hap eraf. En nee, dat had Diggle echt niet gedaan. Maar toen die wortel daar eenmaal lag, toen had hij hem zo te pakken. De hele uitlaatronde heeft hij hem gedragen, om hem thuis lekker op te peuzelen. Gelukkig kreeg de pop een nieuwe neus. Toen het ging dooien, was er steeds minder sneeuw en viel de wortel steeds meer op. Uiteindelijk bleef een hoopje takken over, en die wortel lag er nog steeds, in het midden. Ja en toen, toen was er geen houden meer aan…. En één weetje over wortels: die verteren niet. Dus stiekem een wortel eten kun je proberen, maar aan het eind van het liedje val je als hond toch altijd door de mand, met je wortel-drollen…