Snorhond

In de tuin zit onder de poortdeur een kiertje. Het is precies groot genoeg voor Olle om zijn bruine dopneus doorheen te steken en te ruiken wat er zoal voorbij komt. Is het interessant, een andere hond bijvoorbeeld, dan rent hij dwars door de tuin (er is een uitgesleten paadje) naar achter, naar een stuk van de schutting met een kier, waar hij doorheen kan kijken.Het liefst ligt Olle de hele middag voor de poortdeur, met z’n neus een stukje in de poort.Vanmiddag komen er drie giechelende meisjes door de poort, een hoop gegil en drukte. Niet interessant genoeg om te gaan kijken, maar wel om even te snuiven. Ik hoor een meisje zeggen: kijk nou, wat is dat? Whaaaaa het beweegt! Een meisje loopt snel door, kom nou, niet doen! De andere meisjes zijn te nieuwsgierig en bekijken het van dichtbij. Olle snuift nog eens. Dan hoor ik een meisje zeggen: ooooow, het is een hondenneus! Van zo’n snorhond!Hard giechelend renden ze weer weg.En Olle: die blijft gewoon lekker liggen, tot er iets interessanters door de poort komt.