Stiekemerd

Onze Beardies zijn nooit zulke grage eters geweest, ook Olle niet. Brokje voor brokje wordt de bak leeg gegeten, als er al gegeten wordt. Is er enige afleiding, onrust of idee in zijn hoofd dat we misschien wel iets leuks gaan doen (naar het strand bijvoorbeeld), dan wordt er niet gegeten.Omdat wandelen op een lege maag ons niet zo fijn lijkt, proberen we niet te laten merken dat we naar het strand gaan, maar gaan we quasi nonchalant met krant, ipad en koffie heel rustig op de bank of aan tafel zitten, met een uitstraling van ‘we blijven de hele dag thuis’. Soms, heel soms, dan lukt dat. Dan wordt er gegeten. En dan kunnen we gaan. Maar meestal niet, want, behalve slechte eters zijn Beardies ook heel slim…Omdat Olle nooit trek heeft, krijgt zijn grote broer meestal de schuld als er brood uit schooltassen verdwijnt, of toastjes van tafel. Wat ons aan het twijfelen bracht? Grote broer is van het type hap-slik-weg. En we vonden opeens overal lege boterhamzakjes. Dat was wel een beetje gek. Zo’n grote hond met zo’n grote honger en dan die netjes opengemaakte zakjes? Na een aantal weken kwam de aap uit de mouw. Of: Olle uit de tas, met zijn neus. Heel voorzichtig vist hij de boterhamzakjes uit de schooltas (want die zitten er altijd nog wel in), gaat er mee in een hoekje en eet er heel voorzichtig de boterham uit.Maar Olle, met zijn onschuldige bruine ogen, kwam er altijd mee weg. Stiekemerd.