Stokken

Olle is een echte stokkenliefhebber. Hij vindt er altijd wel eentje, en dan meestal een hele grote. Elke dag brengt hij een nieuwe stok mee naar huis, laat hem los vlak bij de voordeur. Soms neemt hij die stok de volgende dag weer mee terug, maar meestal niet. Onderweg een stok uit zijn bek halen lukt echt niet, dus we laten hem er meestal gewoon mee lopen. Het betekent wel dat hij, zodra hij er eentje heeft, bijna niets meer doet qua poepen en plassen. Want je kunt dat niet met een stok in je bek en je kunt die stok ook niet loslaten natuurlijk. Plassen als een vrouwtje, dat gaat nog wel prima.De laatste tijd worden de stokken steeds groter. Als we in het park lopen hebben we de breedte van het hele pad nodig, dus hopen we maar dat we niemand tegenkomen.En het laatste stuk naar huis met een grote boog om de geparkeerde auto’s heen, want als we op de stoep blijven lopen komt er een lange grote kras op al die auto’s.Onlangs had Olle echt een veel te grote stok gevonden, het was echt geen lopen. Hij sjouwt zich een nekhernia, heel trots lopend met zijn schat. Wat gebeurt er? Ligt er een stuk verderop nog zo’n knoeperd. Olle bedacht zich geen moment en pakte die stok er gewoon bij. Allebei helemaal mee naar huis gesjouwd….die moet echt een enorme spierpijn in zijn kaken gehad hebben de volgende dag, dwaas…