Van slag

Van slag deel 1: CurtisEindelijk zijn we na een lange verbouwing weer een beetje gesetteld, de woonkamer is klaar, schoon en redelijk ingericht. De rest van het huis zucht nog onder een laagje gruis, maar we kunnen gelukkig weer thuis wonen. Het is echt heel erg mooi geworden en het was alle moeite waard. De hondjes hebben alles goed doorstaan, hoewel ze wel van slag zijn. De verhuizingen van het ene naar het andere onderkomen hebben Curtis heel onzeker gemaakt en Olle recalcitrant. Wij hebben de eerste twee weken met Curtis bij mijn schoonmoeder gebivakkeerd en Olle was toen samen met de poes ondergebracht bij mijn ouders. Daarna zijn we naar Texel gegaan, eerst een week in het ene huis en toen nog een week in een ander vakantiehuisje. Toen nog een paar dagen bij oma en nu dan weer lekker thuis. Curtis wordt bij het zien van koffers altijd al een beetje nerveus, hij gaat dan bij de koffers liggen om als deze richting auto gaan als eerste in de auto te springen, zo van: mij kunnen jullie niet meer vergeten. En denk maar niet dat je hem weer uit die auto krijgt, ook al vertrekken we pas over een uur of twee… En met al die tussentijdse verhuizingen had Curtis telkens het idee dat hij zo dicht mogelijk bij de baasjes moest blijven, want waar zullen we nu weer naar toe gaan? De eerste dag thuis week hij niet van onze zijde en lag hij het liefst precies daar waar de werkmannen bezig waren, lekker in de weg. En gisteren kregen we de schrik flink in de benen: Curtis, die altijd los op de oprit ligt en nooit iets alleen onderneemt, was kwijt. Na een ronde door de wijk op de fiets heeft Niels ‘m gelukkig weer gevonden, al snuffelend afgedwaald van huis, die sufferd. Echt, wat Curtis betreft kan het allemaal niet snel genoeg weer gewoon worden.