Verliefd

De lente hangt in de lucht en dat zullen we weten ook. Diggle heeft het voorjaar in zijn bol. Als er een teefje loops is in de buurt, is hij helemaal in de mood. En blijkbaar zijn er heel vaak teefjes loops.  Wandelen wordt een oefening in geduld, want elk grassprietje moet uitgebreid besnuffeld en gelikt worden. Een plas eroverheen natuurlijk en klappertandend op naar het volgende grassprietje. Soms lopen we een stukje normaal, maar dan heeft hij blijkbaar drie meter terug toch een luchtje gemist en maakt hij een sprong achteruit, want we moeten even terug. Bijna een arm uit de kom bij de baas, maar goed, daar kan je als Newf natuurlijk geen rekening mee houden. Zo duurt de wandeling wel twee keer zo lang…Thuis staat hij een groot deel van de dag verlangend voor het raam. En ’s nachts is het helemaal een drama. Hij staat te loeien in de gang, een koe is er niets bij. De eerste keer dachten we nog: wat is er in vredesnaam aan de hand en zijn we zelfs nog bij hem gaan kijken. Inmiddels zijn we zover dat we met het hoofd onder de dekens proberen verder te slapen.Eén keer heeft hij ons verschrikkelijk voor gek gezet. We waren op vakantie in België. Schattige blokhut, op een park met allemaal schattige blokhutten. Er was een hittegolf, we zaten midden in het bos, nergens zwemwater te bekennen. Dus je zou zeggen dat het weer was om je koest te houden. Stel je voor, we zitten in de tuin, in de schaduw, vrouwtje met een mok thee. Staat er opeens een mevrouw aan het hek, de eigenaresse van de hut blijkbaar. Ze kwam even vragen of alles naar wens was, tot zover geen problemen. De tuin was omheind, we staan bij het hekje even te praten. Ze heeft haar Yorkshire Terriër bij zich, die zenuwachtig heen en weer loopt. Diggle, toen een grote slungel van ruim een jaar oud, vond haar helemaal leuk. De mevrouw doet het hekje open, Diggle ontsnapt meteen om van dichtbij kennis te maken met dat leuke meisje, die er vervolgens meteen als een haas vandoor gaat. Met Diggle op haar hielen. O, zegt die mevrouw, ze is wel loops hoor! Nou, lekker dan. In drie tellen is het spul helemaal uit het zicht. Wij er achteraan rennen. Stel je de optocht even voor: eerst de Yorkie, achtervolgd door een uit de kluiten gewassen slungelhond, daarna het vrouwtje (met mok thee nog in de hand, van schrik vergeten neer te zetten), daar achteraan zoonlief, het baasje en die mevrouw natuurlijk. Omdat het zo lekker weer was, zaten er voor bijna elke blokhut mensen te kijken. En te wijzen: die kant op, daar gingen ze heen! Wij het hele park over, toch wel een beetje in paniek, want waar rennen ze heen? Gelukkig wist de York waar haar huisje was en rende ze daar naar toe, aan het andere kant van het park. Zo kregen we Diggle te pakken, helemaal opgefokt. Meteen in zijn nekvel gegrepen (want geen riem natuurlijk) en wij terug naar onze eigen plek. En op de weg terug zwaaien naar al die mensen die het schouwspel met veel genoegen hadden gevolgd. En dat in ruim 30 graden….. Je moet een Newfie nemen zeggen ze, dat is leuk zeggen ze……pffff. Die mevrouw hebben we trouwens daarna niet meer gezien