Wandelen

Wandelen met Diggle is een verhaal apart. Om te beginnen wil hij altijd zelf de route kiezen. Bij elke afslag of kruising gaat hij even stilstaan, kijkt je dan vragend aan en wil standaard een andere kant op dan jij zou willen. Natuurlijk krijgt hij niet altijd zijn zin, (ik geef het meteen toe: soms wel), maar het houdt enorm op. Want als hij niet zijn zin krijgt, kunnen we wel een paar minuten in patstelling staan voor hij het eindelijk opgeeft. En natuurlijk voelt hij het aan als je een beetje haast hebt, want dan hebben we meer discussie over de route dan als er alle tijd is.We starten altijd in een redelijk tempo, Diggle voorop, ik er achteraan. In de loop van de wandeling wisselen we van plek. Op het laatst loopt Diggle zo langzaam, dat mijn Apple Watch vraagt of de wandeling misschien al is afgelopen.Verder heeft Diggle een neus voor katten. Hij ruikt ze voordat ik ze zie. Soms stappen we de voordeur uit en gaat die grote neus omhoog, volgt er een diepe snuif en dan gaat meteen de pas erin. Je loopt argeloos langs een bosje en voor je het weet zie je alleen nog riem en is de hele hond in het bosje verdwenen.Gek genoeg heeft hij géén oog voor katten: als ze heel stil in het zicht op een grasveldje zitten, loopt hij er zo voorbij. Maar overal waar hij ooit één keer een kat heeft gevonden, moeten we elke wandeling even kijken. Achter het hek bij de buren, op het schoolplein, in verschillende bosjes her en der, onder auto’s, in bomen, op hekken, achter schuttingen…..je begrijpt het, de wandeling wordt regelmatig onderbroken voor een grondige inspectie om te kijken of iedereen nog op zijn of haar plek zit. Sommige katten zitten achter een raam. Leg dan maar eens uit dat jij niet naar binnen staat te gluren, maar dat je vast zit aan een hond die even moet kijken of de kat nog in de vensterbank zit. Sommige ramen zitten dicht aan de straat, dan krijg je ook nog neuzen op het raam. Ik hoor er dan even niet bij hoor.Pas stormde hij (met mij in zijn kielzog) een voortuin in. Daar vond een knuffel theepartijtje plaats. De knuffels zaten netjes op een rijtje op de tegels, met een kinderserviesje ervoor. En wie zat er in het rijtje: Pandabeer, precies de beer die Diggle meekreeg van de fokker. Hij herkende hem meteen, vloog er op af en kwam met knuffel en al de tuin uit.Nee, niet iedereen ziet ons graag komen, hoewel we ook leuke gesprekken hebben onderweg. Elke wandeling kom je wel iemand tegen die zich verbaast over hoe groot de hond is, altijd is er wel een groepje kinderen dat even wil aaien of knuffelen of iemand met een vraag: hoe zwaar is die hond wel niet? Wat zal die veel eten! Hij is zeker supersterk? Twee mannen die me voorbij fietsten toen ik netjes de poep opruimde: ‘je ken beter een Jumbotas nemuh!’ (haha, leuk hoor).En dan wat je mensen verder hoort zeggen: kijk, daar loopt een beer in het bos! Of: loop je daar weer met je ezel? Het grappigste dat ik ooit hoorde? Een jongetje van een jaar of vier, op een strandopgang op Texel: mam, kijk, een Bizon!!!