Zeer pootje

Omdat het verband van Olle niet nat mag worden, terwijl dit zo'n beetje de natste week is die je kunt hebben, mag hij alleen naar buiten met een soort zwart laarsje om zijn poot. Het aandoen ervan is een heel gedoe, want geloof me: een langharige hond en klittenband, dat is niet zo'n fijne combinatie. Dat betekent dat ik voor het uitlaten op de grond moet zitten om de laars aan te rijgen. En wat zijn Beardies toch slim, na twee keer had Olle bij het zien van de laars al door dat hij mee mocht. En dat betekent weer dat hij niet zo stil staat bij het aankleden. Het uitlaten op zich gaat best goed, hij gaat steeds makkelijker meelopen, hoewel hij erg hinkepoot, we gaan hem maar Quasimodo noemen. Het lopen maakt een heel raar geluid, een beetje als: trip trip slof, trip trip slof. De eerste keer hoorde ik halverwege de wandeling ineens niet meer:slof. Dat klopte wel, de laars lag tien meter terug in het gras....even wennen hoor.Toen Olle nog op drie poten liep, is hij een paar keer op zijn baard gevallen toen hij nog een poot wilde optillen om te gaan plassen. Daarom plaste hij daarna op z'n vrouwtjes, op een plek zo dicht mogelijk bij de achterdeur. En daar had hij een geweldige plek voor uitgezocht. In de tuin staat zo'n grote, ouderwetse zinken teil met planten in winterslaap. Olle hupte met 1 voorpoot in de bak, voorpoot twee bungelde er rustig bij, achterpoten buiten de teil. Piemel in de bak en plassen maar....werkelijk geen gezicht! Nu hij meestal weer op vier poten loopt, zag ik tot mijn verbazing dat hij 's ochtends in de tuin nog steeds als een vrouwtje plast. En nog steeds in de teil. Ik ben bang dat die plantjes niet meer uit de winterslaap gaan komen dit jaar...